Omiń algorytmy.
Czytaj to, co ważne.
Najważniejsze informacje ze świata biznesu, technologii i życia Polonii w Beneluksie. Bez szumu, prosto na Twoją skrzynkę.

Czy ktoś poznany w internecie może nakłonić nastolatka do popełnienia brutalnej zbrodni? Doniesienia z Belgii i Polski ponownie rozbudziły obawy przed tajemniczymi wyzwaniami, które rzekomo zmuszają młodych ludzi do przemocy. Za częścią internetowych historii kryją się jednak niepotwierdzone pogłoski, podczas gdy inne zagrożenia zostały udokumentowane przez służby śledcze. Gdzie przebiega granica między rzeczywistym niebezpieczeństwem a zbiorową paniką?
Pod koniec września 2026 roku belgijską miejscowością Iddergem, położoną w pobliżu Denderleeuw, wstrząsnęła tragedia rodzinna. Siedemnastoletni chłopak znalazł się w kręgu podejrzeń dotyczących zabójstwa własnej matki oraz starszej siostry.
Brutalność zdarzenia wywołała szok i pytania o okoliczności, które mogły doprowadzić do tak dramatycznych wydarzeń.
Niedługo później w Polsce zaczęły rozprzestrzeniać się alarmujące doniesienia dotyczące zagrożeń w szkołach. W mediach społecznościowych pojawiło się określenie „krwawy piątek”, przedstawiane jako rzekoma internetowa akcja zachęcająca nastolatków do przeprowadzania ataków.
W obu przypadkach pojawiły się podejrzenia dotyczące możliwego wpływu internetowych społeczności i niebezpiecznych wyzwań.
Nie przedstawiono jednak potwierdzonych dowodów łączących belgijską tragedię z internetową grą. Z kolei według informacji przytoczonych w doniesieniach z 9 października polska policja nie stwierdziła istnienia zorganizowanej akcji pod nazwą „krwawy piątek”.
Brak dowodów na istnienie konkretnego wyzwania nie oznacza jednak, że internetowa manipulacja prowadząca do przemocy jest jedynie wymysłem.
Problem istnieje, ale jego mechanizmy bywają znacznie bardziej skomplikowane, niż sugerują sensacyjne nagłówki.
Internetowe wyzwania stały się nieodłącznym elementem cyfrowej kultury młodzieżowej. Miliony użytkowników uczestniczą w zabawach polegających na wykonywaniu określonych zadań, nagrywaniu filmów czy rywalizowaniu o popularność.
Zdecydowana większość takich aktywności nie wiąże się z przemocą. Niektóre mogą jednak zostać wykorzystane przez osoby, których celem nie jest rozrywka, lecz zdobycie kontroli nad drugim człowiekiem.
Mechanizm manipulacji często nie zaczyna się od groźby.
Najpierw pojawia się zainteresowanie, rozmowa i budowanie zaufania. Osoba po drugiej stronie ekranu może przedstawiać się jako przyjaciel, powiernik lub ktoś, kto doskonale rozumie problemy nastolatka.
Dopiero później zaczynają się żądania.
Mogą dotyczyć zachowania tajemnicy, przesłania prywatnych zdjęć, wykonania upokarzającego zadania albo udowodnienia lojalności wobec grupy.
Z czasem wymagania stają się coraz poważniejsze, a odmowa może spotkać się z groźbami ujawnienia kompromitujących materiałów. W tym momencie granica zostaje przekroczona.
To już nie internetowa zabawa, ale mechanizm psychicznego podporządkowania, w którym strach i presja zastępują swobodną decyzję.
Jednym z najbardziej niepokojących przykładów zagrożeń w sieci jest działalność środowisk określanych nazwą „764”.
W 2025 roku amerykańskie Federalne Biuro Śledcze ostrzegało przed brutalnymi społecznościami internetowymi, których członkowie wykorzystują nieletnich i osoby szczególnie podatne na manipulację.
Według FBI sprawcy nawiązują kontakty z potencjalnymi ofiarami, a następnie stosują szantaż, groźby oraz przemoc psychiczną, aby wymusić określone zachowania.
Wśród dokumentowanych zagrożeń wymieniano nakłanianie do samookaleczeń, krzywdzenia zwierząt, rejestrowania aktów przemocy, a nawet podejmowania działań zagrażających życiu.
Istotnym narzędziem kontroli bywają prywatne zdjęcia i nagrania. Po ich zdobyciu sprawca może grozić publikacją materiałów, zmuszając ofiarę do spełniania kolejnych żądań.
Co szczególnie niepokojące, działalność takich środowisk nie zawsze wynika z określonej ideologii.
Motywacją może być potrzeba dominacji, zdobycie uznania w zamkniętej grupie, internetowa popularność lub satysfakcja z upokarzania innych.
Sieć „764” pokazuje, że realnym zagrożeniem nie musi być tajemnicza aplikacja czy ukryta gra. Mogą nim być konkretni ludzie, którzy wykorzystują technologię do zastraszania i kontrolowania swoich ofiar.
Nie stanowi to jednak dowodu, że grupa ta odpowiada za wydarzenia w Polsce lub Belgii.
Historia internetowych wyzwań mających prowadzić do tragedii nie rozpoczęła się w 2026 roku.
Jednym z najgłośniejszych przypadków był „Blue Whale Challenge”, znany w Polsce jako „Niebieski Wieloryb”.
Według rozpowszechnianych w internecie opowieści uczestnicy mieli otrzymywać pięćdziesiąt kolejnych zadań. Każde następne miało być bardziej niebezpieczne, a ostatnie rzekomo prowadzić do odebrania sobie życia.
Historia błyskawicznie wywołała międzynarodowy niepokój.
Ostrzeżenia publikowały media, szkoły i instytucje zajmujące się bezpieczeństwem dzieci. Rodzice zaczęli obawiać się, że za pozornie niewinnymi kontaktami internetowymi kryje się zorganizowany system nakłaniania do samobójstwa.
Z czasem badacze zaczęli jednak kwestionować najbardziej sensacyjne elementy tej narracji.
Nie udało się przedstawić przekonujących dowodów na istnienie jednej, globalnie koordynowanej gry funkcjonującej dokładnie według opisywanego schematu.
W analizie opublikowanej w styczniu 2026 roku w „Sociology Lens” historię „Niebieskiego Wieloryba” przedstawiono jako przykład zjawiska określanego mianem paniki moralnej.
To sytuacja, w której rzeczywiste społeczne obawy zostają spotęgowane przez sensacyjne przekazy, powtarzane ostrzeżenia i rozpowszechnianie niezweryfikowanych informacji.
Nie oznacza to, że przypadki internetowego szantażu czy nakłaniania do samookaleczeń nie istnieją.
Oznacza natomiast, że opowieść budząca ogromny strach nie staje się automatycznie prawdziwa tylko dlatego, że udostępniły ją tysiące osób.
Okres dojrzewania wiąże się z intensywnym poszukiwaniem własnej tożsamości, budowaniem relacji i potrzebą akceptacji ze strony rówieśników.
Dla wielu młodych ludzi internet jest przestrzenią, w której mogą znaleźć przyjaźń, wsparcie i poczucie przynależności.
Problem zaczyna się wtedy, gdy ktoś świadomie wykorzystuje te potrzeby.
Zamknięta społeczność może przekonywać nastolatka, że jest wyjątkowy, wybrany albo należy do elitarnego grona. Akceptacja staje się jednak warunkowa: aby pozostać częścią grupy, trzeba wykonywać kolejne polecenia.
Psychologowie od dziesięcioleci opisują mechanizmy konformizmu, podporządkowania autorytetom oraz stopniowego zwiększania wymagań.
W praktyce osoba, która początkowo zgodziła się na drobną przysługę, może z czasem znaleźć się pod presją wykonania znacznie poważniejszego zadania. Nie oznacza to, że manipulacja automatycznie prowadzi do przestępstwa.
Zdecydowana większość nastolatków, nawet w obliczu presji, nie dopuści się brutalnych czynów.
Jednak w szczególnie niebezpiecznych okolicznościach połączenie izolacji, zastraszania, szantażu i potrzeby przynależności może prowadzić do poważnych konsekwencji psychicznych oraz zachowań zagrażających bezpieczeństwu.
Osobnym zagadnieniem pozostaje wpływ medialnego rozgłosu na zachowania osób podatnych na naśladownictwo. Badacze określają to zjawisko mianem copycat effect.
W określonych warunkach szeroko opisywane akty przemocy mogą stać się punktem odniesienia dla kolejnych sprawców.
Ryzyko wzrasta szczególnie wtedy, gdy osoba odpowiedzialna za brutalny czyn zostaje przedstawiona jako tajemnicza, wyjątkowa lub zdobywająca sławę dzięki przemocy.
Właśnie dlatego sposób informowania o takich wydarzeniach ma znaczenie.
Nieustanne powtarzanie nazw rzekomych wyzwań, publikowanie niepotwierdzonych teorii i nadmierne eksponowanie sprawców może nie tylko zwiększać społeczny lęk, ale również przyciągać uwagę do szkodliwych treści.
Jednocześnie należy zachować ostrożność w interpretowaniu podobieństw między przestępstwami.
Sam fakt, że dwa dramatyczne wydarzenia nastąpiły w krótkim odstępie czasu, nie oznacza, że mają wspólne źródło lub zostały zainspirowane tą samą internetową społecznością.
Ochrona młodzieży przed cyfrową manipulacją nie może ograniczać się wyłącznie do kontrolowania aplikacji, gier czy czasu spędzanego przed ekranem. Równie istotne są relacje nawiązywane w internecie.
Sygnałem ostrzegawczym może być nagła potrzeba ukrywania kontaktów, wyraźny lęk przed wiadomościami od określonej osoby, groźby związane z ujawnieniem prywatnych materiałów albo presja wykonywania niebezpiecznych poleceń.
Nie każdy taki sygnał świadczy o przemocy. Warto jednak potraktować go jako powód do spokojnej rozmowy.
Młody człowiek powinien wiedzieć, że w sytuacji szantażu może zwrócić się do zaufanej osoby dorosłej bez obawy przed automatyczną karą czy upokorzeniem.
W przypadku gróźb należy zabezpieczyć dostępne dowody, przerwać wykonywanie żądań i zgłosić sprawę odpowiednim służbom. Gdy istnieje bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, konieczne jest wezwanie pomocy pod numerem 112.
Najważniejsza pozostaje świadomość, że odpowiedzialność za szantaż i manipulację ponosi sprawca, a nie osoba, którą udało mu się zastraszyć.
Historie o tajemniczych grach, internetowych sektach i brutalnych wyzwaniach łatwo przyciągają uwagę. Łączą bowiem dwa silne społeczne lęki: obawę o bezpieczeństwo dzieci i poczucie utraty kontroli nad cyfrowym światem.
Rzeczywistość wymaga jednak rozróżnienia między potwierdzonymi przypadkami przemocy a historiami, których wiarygodność pozostaje niejasna.
Istnieją udokumentowane środowiska internetowe wykorzystujące nieletnich do niebezpiecznych działań. Istnieją też sensacyjne opowieści, które rozprzestrzeniają się szybciej niż dowody mogące je potwierdzić.
Dlatego odpowiedzią nie powinna być ani panika, ani lekceważenie problemu.
Potrzebne są rzetelne informacje, edukacja cyfrowa, uważność dorosłych i skuteczne reagowanie na przemoc psychiczną.
Bo najbardziej niebezpieczne internetowe wyzwanie wcale nie musi mieć własnej nazwy, symbolu czy listy zadań.
Czasem wystarczy jedna osoba po drugiej stronie ekranu, która potrafi zamienić potrzebę akceptacji w strach przed odmową.
Tak. Wszystkie artykuły redakcyjne, wiadomości i wywiady są dostępne bezpłatnie dla naszych czytelników. Naszą misją jest dostarczanie rzetelnej wiedzy bez barier.
Wystarczy skorzystać z zakładki „Kontakt”. Jeśli temat ma kluczowe znaczenie dla Polonii w Beneluksie, zajmiemy się nim niezwłocznie.
Tak. Oferujemy profesjonalne formaty takie jak artykuł sponsorowany oraz pakiety biznesowe. Przejdź do zakładki „Współpraca”, i skontaktuj się z redakcją Nowinki.
Artykuły redakcyjne są tworzone niezależnie przez nasz zespół i dotyczą faktów. Artykuły sponsorowane to płatne publikacje wspierające lokalny biznes.
Nasz newsletter wysyłamy raz w tygodniu. To syntetyczny raport zawierający najważniejsze wydarzenia, pozbawiony szumu z mediów społecznościowych.
Choć nasze główne operacje skupiają się wokół stolicy Europy (Brukseli), monitorujemy i raportujemy wydarzenia ważne dla Polaków w całym Beneluksie.
Najważniejsze informacje ze świata biznesu, technologii i życia Polonii w Beneluksie. Bez szumu, prosto na Twoją skrzynkę.