Nie jesteś swoją diagnozą”. Kinga Ewa Barczyk o ADHD, które nie musi definiować życia

© Kinga Ewa Barczyk

‍

Przez lata słyszeli, że są zbyt chaotyczni, zbyt emocjonalni, zbyt wrażliwi albo po prostu za mało się starają. Dopiero diagnoza ADHD pozwoliła wielu z nich spojrzeć na własne życie z zupełnie innej perspektywy. Ale czy samo rozpoznanie wystarczy, by odzyskać poczucie sprawczości i zrozumienia?

‍

Kinga Ewa Barczyk od ponad dwóch dekad mieszka w Antwerpii. Jest konsultantką komunikacji, trenerką ADHD, a przede wszystkim kobietą, której osobiste doświadczenia stały się impulsem do wspierania innych. Jej droga prowadziła przez emigracyjną samotność, macierzyństwo, kryzys psychiczny córki, własne poszukiwania i lata zdobywania wiedzy o ludzkich emocjach oraz neuroróżnorodności.

‍

Dziś pomaga dorosłym z ADHD oraz rodzicom dzieci neuroatypowych. Organizuje spotkania i warsztaty, podczas których wiedza łączy się z doświadczeniem, a uczestnicy mogą odnaleźć coś, czego często brakowało im przez lata – poczucie, że nie są sami.

‍

W rozmowie z Nowinki Magazine opowiada o późnych diagnozach, stereotypach dotyczących ADHD, sytuacji osób neuroatypowych w Belgii oraz o tym, dlaczego zrozumienie siebie bywa początkiem ważnej życiowej zmiany.

‍

Od emigracyjnej samotności do pomagania innym

‍

Nowinki Magazine: Kinga Ewa Barczyk – kim jesteś dzisiaj, po tylu latach życia w Belgii?

‍

Kinga Ewa Barczyk: Jestem kobietą, która od ponad 24 lat mieszka w Antwerpii. Mam ogromną ciekawość świata i ludzi. Uwielbiam się uczyć i doświadczać, kocham czytać oraz oglądać filmy i seriale, bo odnajduję w nich całą plejadę postaci, ich motywacji, emocji i wyborów.

‍

Od kwietnia prowadzę własną działalność jako konsultantka komunikacji i trenerka ADHD. Wspieram ludzi w rozwoju osobistym i pokonywaniu trudności. Tworzę również stronę internetową i media społecznościowe dla Między-Słowami.

‍

Jestem psiarą i miłośniczką spacerów po lesie. Prywatnie – żoną i mamą trójki niezwykłych osób.

‍

Nowinki Magazine: Emigracja potrafi wiele dać, ale też sporo odebrać. Jakie były jej najtrudniejsze i najpiękniejsze oblicza w Twoim życiu?

‍

Kinga Ewa Barczyk: Najtrudniejsze oblicze emigracji poznałam na samym początku, ponad 25 lat temu, kiedy doświadczyłam przerażającej samotności i wyobcowania. Nie zdawałam sobie wtedy sprawy, jak bardzo może to boleć – dosłownie, fizycznie.

‍

Najprzyjemniejszym aspektem emigracji jest dla mnie doświadczenie sprawczości, czyli wielokrotne przekonywanie się, gdzie i w jaki sposób mam wpływ na swoje życie. Emigracja nauczyła mnie autonomii i dała mi poczucie, że poradzę sobie w wielu sytuacjach. Pozwoliła mi stanąć na własnych nogach.

‍

Nowinki Magazine: Nasze drogi przecięły się wiele lat temu. Wtedy to Ty zadawałaś pytania. Co zmieniło się od tamtego czasu? Dokąd zaprowadziła Cię ciekawość ludzi i świata?

‍

Kinga Ewa Barczyk: Pamiętam naszą rozmowę i Twoją otwartość. Przez te lata sporo się wydarzyło, a przede wszystkim przyszły pandemia i lockdowny.

‍

Moje zainteresowania się nie zmieniły. Od zawsze fascynował mnie człowiek – jego przeżycia, emocje i wybory.

‍

Pandemia otworzyła przede mną nowe możliwości, wcześniej niedostępne. Wielu psychologów i terapeutów przeniosło swoją działalność do internetu, dzięki czemu mogłam uczestniczyć w licznych kursach i szkoleniach. To właśnie wtedy nauczyłam się oswajać własną strefę komfortu, ukończyłam kurs DDA, zgłębiałam koncepcję cienia Junga, poznawałam podejście Lowena i psychoterapię przez ciało.

‍

Przez trzy lata, co tydzień, uczestniczyłam w grupie samorozwojowej prowadzonej przez psychologa. Poznawałam zasady komunikacji, ukończyłam kurs mediacji i zgłębiałam różne metody wspierania oraz pomagania innym.

‍

Nie pamiętam już wszystkiego. Czytałam, uczyłam się i doświadczałam. Przede wszystkim jednak nieustannie poznawałam siebie i innych ludzi.

‍

„Wiedza daje mi poczucie bezpieczeństwa”. Osobista droga do ADHD

‍

Nowinki Magazine: Kiedy temat ADHD pojawił się w Twoim życiu? Czy był konkretny moment, w którym zrozumiałaś, że chcesz wspierać innych właśnie w tym obszarze?

‍

Kinga Ewa Barczyk: Cztery lata temu, razem z Grzegorzem Iszkuło, pod skrzydłami Centrum Wspierania Relacji w Poznaniu założyliśmy internetową grupę wsparcia dla rodziców dzieci w spektrum autyzmu. Spotykaliśmy się co tydzień, we wtorki.

‍

Wszystko zaczęło się od osobistego doświadczenia – kryzysu psychicznego mojej córki. Po pół roku pracy z psychologiem i psychiatrą córka otrzymała diagnozę.

‍

Grzegorz, ówczesny partner mojej przyjaciółki, miał podobne doświadczenia. Jego córka również otrzymała diagnozę w wieku 15 lat. Zaangażowaliśmy się we wspieranie rodziców, którzy po usłyszeniu diagnozy byli równie zagubieni jak my. Mieli wiele pytań, wątpliwości i obaw, a my dobrze rozumieliśmy ich sytuację, ponieważ sami przez to przechodziliśmy.

‍

Dzięki tym spotkaniom nauczyliśmy się prowadzić i zarządzać grupą oraz lepiej rozumieć jej dynamikę. Z czasem coraz więcej rodziców zgłaszało się do nas na indywidualne rozmowy. To doświadczenie pozwoliło mi nauczyć się, jak wspierać ludzi podczas rozmów telefonicznych, również w sytuacjach kryzysowych.

‍

Grupy wsparcia mają niezwykłą moc. Dają poczucie wspólnoty i pokazują, że nie jesteśmy sami, że inni mierzą się z podobnymi trudnościami. Pomagają przełamać izolację i poczucie osamotnienia. Dzięki wzajemnemu wsparciu i poczuciu przynależności mogą również przeciwdziałać wypaleniu rodzicielskiemu, którego ryzyko jest szczególnie wysokie w przypadku rodziców dzieci neuroatypowych.

‍

W trakcie naszej działalności pojawił się również temat ADHD. Okazało się, że wiele dzieci ma podwójną diagnozę – spektrum autyzmu i ADHD. Zaczęli do nas dołączać kolejni rodzice, którzy potrzebowali wsparcia w związku z diagnozą ADHD u swoich dzieci. Dlatego rozszerzyliśmy nazwę naszej grupy, tak aby obejmowała rodziców dzieci w spektrum autyzmu i z ADHD.

‍

Zaburzenia neurorozwojowe mają podłoże genetyczne, dlatego zdarza się, że rodzice otrzymują własną diagnozę dopiero po diagnozie dziecka. Tak było również w moim przypadku. Psychiatra mojej córki powiedział kiedyś, że „jabłko pada niedaleko od jabłoni”.

‍

Kiedy pojawiła się diagnoza córki, od razu rzuciłam się w wir zdobywania wiedzy. Czytałam wszystko, co mogłam znaleźć: książki, uczestniczyłam w webinarach i zgłębiałam zagadnienia związane z psychoedukacją rodziców.

‍

Wiedza daje mi poczucie bezpieczeństwa. Pomaga mi uporządkować informacje i tworzy mapę, dzięki której uczę się poruszać po nieznanym terenie.

‍

W pierwszych latach koncentrowałam się przede wszystkim na spektrum autyzmu. Dopiero później zaczęłam zgłębiać temat ADHD, który od początku wydawał mi się bardziej znajomy.

‍

Otrzymywałam bardzo dużo informacji zwrotnych od osób, które wspierałam. Mówiły mi, że moja pomoc, zrozumienie i wiedza przynoszą im ulgę, a także że jestem w tym naprawdę dobra. Te słowa utwierdzały mnie w przekonaniu, że to, co robię, ma sens i jest potrzebne.

‍

Od stycznia zaczęłam poważnie zastanawiać się nad otwarciem własnej firmy. Firma powstała w kwietniu, a teraz uczę się prowadzenia własnej działalności.

‍

Zajmuję się coachingiem ADHD, choć bardzo nie lubię tej nazwy. Dlatego wolę określenie „trener ADHD”, mimo że wiem, iż wielu osobom z ADHD słowo „trener” kojarzy się z wysiłkiem i koniecznością podejmowania kolejnych wyzwań.

‍

Cały czas się uczę i poszerzam swoją wiedzę. Ostatnio zgłębiam temat zaburzeń lękowych i perfekcjonizmu, które mogą współwystępować z ADHD. Chcę coraz lepiej rozumieć trudności, z jakimi mierzą się osoby, które wspieram, i pomagać im w sposób dopasowany do ich indywidualnych potrzeb.

‍

ADHD to nie tylko nadmiar energii. Stereotypy, które utrudniają zrozumienie

‍

Nowinki Magazine: O ADHD mówi się dziś coraz więcej. Czego jednak nadal nie wiemy lub czego nie rozumiemy?

‍

Kinga Ewa Barczyk: ADHD jest stereotypowo postrzegane jako supermoc. Często uważa się, że dotyczy osób, które mają mnóstwo energii, są niezwykle kreatywne, przebojowe i towarzyskie. Widzimy aktorów, gwiazdy rocka, sportowców czy strażaków i słyszymy, że mają ADHD.

‍

Tymczasem ADHD, szczególnie u dziewcząt i kobiet, może wyglądać inaczej niż u chłopców i mężczyzn.

‍

Dziewczynki są inaczej wychowywane. Często lepiej przystosowują się do oczekiwań otoczenia i skuteczniej maskują swoje objawy. Starają się zachowywać tak, jak się od nich oczekuje, ale ponoszą przy tym ogromne koszty emocjonalne i energetyczne. Długotrwałe maskowanie może prowadzić do obniżonego nastroju, wyczerpania, a nawet depresji.

‍

Dopiero w ostatnich latach coraz szerzej uznaje się możliwość współwystępowania ADHD i autyzmu, określanego czasem jako AuDHD. W 2013 roku, wraz z publikacją DSM-5, formalnie dopuszczono jednoczesne rozpoznawanie obu tych stanów. ADHD często współwystępuje również z innymi zaburzeniami neurorozwojowymi i problemami ze zdrowiem psychicznym.

‍

Na szczęście naukowcy nieustannie prowadzą badania, dzięki którym poszerza się nasza wiedza i zrozumienie ADHD.

‍

Nowinki Magazine: Z czym najczęściej mylimy ADHD? Czy popularne testy internetowe mogą pomóc nam rozpoznać problem?

‍

Kinga Ewa Barczyk: ADHD często mylimy z nadpobudliwością, która może wynikać z temperamentu, indywidualnych doświadczeń lub innych trudności.

‍

W internecie można znaleźć wiele testów pozwalających sprawdzić, czy występują u nas objawy ADHD. Są to jednak testy przesiewowe, które wskazują na możliwość i prawdopodobieństwo występowania ADHD. Nie stanowią diagnozy.

‍

Diagnozy nie powinno się stawiać w ciągu godziny ani na podstawie jednego spotkania. Bardzo ważne jest, aby wybrać odpowiednich specjalistów, czyli osoby posiadające właściwe wykształcenie i kompetencje diagnostyczne.

‍

W zależności od sytuacji diagnoza może wymagać współpracy kilku specjalistów, na przykład psychologa i psychiatry, a czasem także neurologa lub logopedy.

‍

Nowinki Magazine: Niektórzy twierdzą, że ADHD stało się współczesną modą diagnostyczną. Czy rzeczywiście mamy do czynienia z modą, czy raczej nadrabiamy wieloletnie zaniedbania?

‍

Kinga Ewa Barczyk: Rozwija się technologia, w naszych telefonach mamy dostęp do niemal wszystkiego, powstają nowe rozwiązania, samochody elektryczne, pojazdy bezzałogowe i roboty wykorzystywane podczas operacji.

‍

Podobne zmiany zachodzą w obszarze wiedzy o ADHD. Rośnie świadomość społeczna, a zdrowie psychiczne zaczyna być traktowane równie poważnie jak zdrowie fizyczne. Temat ten nie jest już tak tabuizowany jak dawniej.

‍

Przez wiele lat ADHD pozostawało nierozpoznane u ogromnej liczby osób. W Polsce liczba osób zdiagnozowanych jest znacznie niższa od szacowanej liczby osób, które mogą mieć ADHD. Często przywołuje się szacunki mówiące o około milionie osób z ADHD, choć rzeczywista liczba zależy od przyjętych kryteriów i źródeł danych.

‍

Diagnoza po czterdziestce, pięćdziesiątce, a nawet później

‍

Nowinki Magazine: Czy często zdarza się, że ktoś dowiaduje się o swoim ADHD dopiero w dojrzałym wieku? Co sprawia, że diagnoza pojawia się tak późno?

‍

Kinga Ewa Barczyk: Tak. Często zdarza się, że rodzice zaczynają przyglądać się sobie i otrzymują diagnozę ADHD dopiero wtedy, gdy zostanie ono rozpoznane u ich dziecka.

‍

Na funkcjonowanie kobiet z ADHD duży wpływ mogą mieć zmiany hormonalne. U dziewcząt objawy mogą nasilać się w okresie dojrzewania, a u kobiet również w okresie okołomenopauzalnym i menopauzie. Zmiany te mogą znacząco wpływać na codzienne życie i powodować cierpienie, dlatego wiele kobiet właśnie wtedy zaczyna szukać pomocy.

‍

Mój psychiatra powiedział mi kiedyś, że jego najstarszy pacjent z ADHD ma 78 lat.

‍

To pokazuje, że na zrozumienie siebie i poszukiwanie odpowiedzi nigdy nie jest za późno.

‍

Nowinki Magazine: Czy współczesny świat rzeczywiście lepiej rozumie osoby z ADHD? A może nauczyliśmy się nazywać ich trudności, ale nadal oczekujemy, że będą funkcjonowały dokładnie tak samo jak wszyscy inni?

‍

Kinga Ewa Barczyk: Myślę, że tak. Coraz częściej opracowuje się sposoby wspierania dzieci z ADHD w szkołach, tak aby wyrównywać ich szanse. Mamy coraz więcej świadomych i zaangażowanych nauczycieli, którzy starają się lepiej rozumieć potrzeby swoich uczniów i wspierać ich w codziennym funkcjonowaniu.

‍

Również w korporacjach zaczyna się rozmawiać o neuroróżnorodności i dostosowywaniu środowiska pracy do potrzeb osób neuroatypowych.

‍

Niestety, na ten moment takie podejście nie jest jeszcze powszechne. Warto jednak pamiętać, że kropla drąży skałę. Każda rozmowa, każde nowe doświadczenie i każda osoba, która zaczyna rozumieć więcej, przyczyniają się do zmiany.

‍

„Przez lata słyszeli, że są zbyt chaotyczni, zbyt wrażliwi, zbyt emocjonalni”

‍

Nowinki Magazine: Co najbardziej boli osoby z ADHD – same objawy czy sposób, w jaki przez całe życie reaguje na nie otoczenie?

‍

Kinga Ewa Barczyk: To bardzo szerokie pytanie, ponieważ wiele zależy od konkretnej osoby i jej sytuacji życiowej.

‍

Dla niektórych największym problemem są trudności w pracy, wynikające z zapominania, problemów z koncentracją, wybuchowości czy trudności z hamowaniem impulsów. Inni zmagają się z problemami w relacjach – zarówno zawodowych, jak i prywatnych.

‍

Bardzo dotkliwe mogą być samotność, brak akceptacji i niezrozumienie. Często pojawiają się również trudności z samooceną i poczucie bycia nieadekwatnym, niewystarczającym lub gorszym od innych.

‍

Boli także poczucie niesprawiedliwości: mimo ogromu pracy i włożonego wysiłku rezultaty bywają nieproporcjonalnie małe w stosunku do tego, ile energii trzeba było poświęcić.

‍

Niektóre osoby próbują radzić sobie z napięciem poprzez używki lub inne nałogowe zachowania, które mogą dodatkowo nasilać trudności.

‍

Każdy człowiek ma jednak swoją historię. Nie ma jednej odpowiedzi na pytanie, co najbardziej boli osoby z ADHD. Dlatego tak ważne jest indywidualne podejście i próba zrozumienia konkretnego człowieka, zamiast sprowadzania jego doświadczeń wyłącznie do diagnozy.

‍

Pomoc zaczyna się od zrozumienia, nie od oceniania

‍

Nowinki Magazine: Na czym w praktyce polega Twoja praca? Z jakimi problemami najczęściej przychodzą do Ciebie osoby z ADHD i rodzice dzieci neuroatypowych?

‍

Kinga Ewa Barczyk: Jestem trenerką ADHD. Prowadzę indywidualne sesje dla osób z ADHD i wspieram rodziców dzieci z ADHD. Organizuję również spotkania grupowe dla osób związanych z tą tematyką, aby dzielić się wiedzą i doświadczeniem oraz umożliwiać ludziom spotkanie osób, które mierzą się z podobnymi trudnościami. Chciałabym, aby w przyszłości udało mi się również stworzyć stacjonarną grupę wsparcia.

‍

Widzę osoby, które przez lata słyszały, że są zbyt chaotyczne, zbyt wrażliwe, zbyt emocjonalne, zbyt impulsywne albo że po prostu za mało się starają.

‍

Spotykam dorosłych, którzy przychodzą z poczuciem, że coś jest z nimi nie tak. Wkładają ogrom energii w codzienne zadania, a mimo to mają wrażenie, że wciąż nie nadążają. Potrafią wiele, ale nie zawsze umieją przełożyć swoje możliwości na działanie. Bywają zmęczeni nie tylko tym, co robią, lecz także nieustannym wysiłkiem, jaki wkładają w sprostanie oczekiwaniom innych i własnym.

‍

Widzę również rodziców dzieci z ADHD. Rodziców, którzy chcą pomóc, ale czasem nie wiedzą już, jak to zrobić. Martwią się o swoje dzieci, szukają odpowiedzi, próbują kolejnych strategii, a jednocześnie sami bywają zmęczeni, bezradni i przytłoczeni.

‍

Wiem, że za tym wszystkim kryje się znacznie więcej niż trudności z koncentracją, impulsywnością czy organizacją.

‍

Są tam emocje, relacje, potrzeba akceptacji, poczucie własnej wartości i doświadczenia z dzieciństwa. Są lata niezrozumienia, ale także mocne strony: kreatywność, wrażliwość, pomysłowość i sposoby myślenia, które mogą być ogromnym zasobem.

‍

W mojej pracy chodzi o to, aby klient lepiej zrozumiał siebie, poznał swój sposób funkcjonowania i znalazł strategie, które rzeczywiście będą mu służyć.

‍

Właśnie dlatego pracuję zarówno z osobami z ADHD, jak i z rodzicami dzieci z ADHD. Wierzę, że wiedza, samoświadomość i indywidualnie dobrane strategie mogą zmieniać codzienne życie. Czasem równie ważne jak konkretne narzędzie jest samo doświadczenie, że nie trzeba już wszystkiego rozgryzać w pojedynkę.

‍

Nie obiecuję, że wszystko stanie się łatwe. Chciałabym jednak, aby stało się bardziej zrozumiałe, łatwiejsze do udźwignięcia i lepiej dopasowane do konkretnego człowieka.

‍

Bo ADHD jest częścią czyjegoś funkcjonowania, ale nigdy nie opowiada całej historii. Nadal mamy wpływ na własne życie.

‍

Nowinki Magazine: Czy w tej działalności pracujesz samodzielnie, czy współpracujesz z innymi osobami i organizacjami?

‍

Kinga Ewa Barczyk: Od września zrezygnowałam ze współprowadzenia internetowej grupy wsparcia i sama stałam się jej uczestniczką. Grzegorz nadal prowadzi spotkania co dwa tygodnie. Od roku organizuje również stacjonarne grupy wsparcia w Poznaniu i okolicach.

‍

Obecnie działam samodzielnie, korzystając ze wsparcia Katarzyny Mazuś w Antwerpii i Moniki Czapli w Brukseli. Dzięki ich zaufaniu i życzliwości mam możliwość korzystania z przestrzeni, w których mogę organizować warsztaty rozwojowe.

‍

Ostatnio razem z Kasią prowadziłyśmy warsztaty pod tytułem „Gdzie mieszka NIE w ciele?”.

‍

Z Moniką zorganizowałyśmy już trzy spotkania: dwa przed wakacjami i trzecie we wrześniu. Mamy zaplanowane kolejne – na 15 listopada i 13 grudnia. W ostatnim spotkaniu uczestniczyło osiem kobiet zainteresowanych tematyką ADHD.

‍

Mam również propozycję współpracy w Antwerpii, która zapowiada się bardzo obiecująco.

‍

ADHD w Belgii. Gdzie szukać wsparcia?

‍

Nowinki Magazine: Jakiej pomocy mogą oczekiwać osoby z ADHD mieszkające w Belgii? Czy system zapewnia wystarczające wsparcie także rodzicom?

‍

Kinga Ewa Barczyk: Dzieci w szkołach mogą otrzymywać wsparcie na podstawie zaleceń wynikających z diagnozy. Pomoc oferują między innymi pedagodzy szkolni oraz pracownicy CLB, czyli flamandzkich ośrodków wspierających uczniów, rodziców i szkoły.

‍

W Belgii mamy dostęp do psychiatry i pomocy psychologicznej, choć czas oczekiwania na wizytę bywa bardzo długi.

‍

Dorośli mogą korzystać z pomocy lekarza rodzinnego, psychiatry i psychologa. Niestety, często muszą sami zadbać o znalezienie odpowiednich specjalistów i zorganizowanie sobie wsparcia.

‍

Moim zdaniem jedną z najbardziej zaniedbanych grup są rodzice dzieci, które otrzymują diagnozę ADHD lub innego zaburzenia neurorozwojowego. Niekiedy dostają wraz z diagnozą zalecenia dotyczące dziecka, a niekiedy pozostają z wieloma pytaniami i wątpliwościami.

‍

Skupiają się na szukaniu pomocy dla swoich dzieci, zapominając o sobie. Brakuje im wsparcia i wiedzy, a często są wystraszeni, zagubieni i bezradni. Tymczasem oni również potrzebują zrozumienia, informacji i przestrzeni, w której będą mogli porozmawiać o własnych trudnościach.

‍

„Diagnoza nie jest wyrokiem, lecz drogowskazem”

‍

Nowinki Magazine: Na zakończenie – jakie pytanie nie padło? Co chciałabyś przekazać osobom, które właśnie otrzymały diagnozę albo od lat próbują zrozumieć własne trudności?

‍

Kinga Ewa Barczyk: Temat ADHD jest bardzo szeroki i trudno go wyczerpać w jednej rozmowie. Chciałabym jednak na koniec podkreślić, że osoba neuroatypowa może prowadzić satysfakcjonujące i dobre życie.

‍

Diagnoza nie jest wyrokiem, lecz drogowskazem. Pomaga lepiej zrozumieć siebie, swoje potrzeby i trudności, a także znaleźć sposoby, które ułatwiają codzienne funkcjonowanie.

‍

Nie jesteśmy definiowani przez diagnozę. Jesteśmy ludźmi z własnymi historiami, doświadczeniami, marzeniami, mocnymi stronami i ograniczeniami.

‍

Sięganie po pomoc nie jest oznaką słabości. Jest wyrazem odwagi i troski o siebie.

‍

ADHD może wpływać na nasze życie, ale nie musi go definiować. Zrozumienie siebie daje nam szansę, by świadomie szukać własnej drogi i odzyskiwać wpływ na to, jak chcemy żyć.

‍

Spotkanie w Brukseli. Przestrzeń do rozmowy o ADHD

‍

Spotkanie dla osób zainteresowanych tematyką ADHD

‍

Niedziela, 15 listopada 2026

‍

17:00–19:00

‍

Rue de Deportes Anderlechtois 15, 1070 Bruksela, Belgia

‍

Zapisy u organizatora przez Messenger lub WhatsApp: 0495 82 11 66

‍

Rozmawiała: Agnieszka Korzeniewska dla Nowinki Magazine

‍

Materiał ma charakter informacyjny. Wsparcie trenera ADHD nie zastępuje profesjonalnej diagnostyki, psychoterapii ani opieki medycznej.

‍

‍

Ciekawostki

FAQ

Czy dostęp do portalu jest darmowy?

Icon

Jak mogę zgłosić temat lub wydarzenie?

Icon

Czy mogę opublikować artykuł o moich usługach?

Icon

Artykuł redakcyjny, a artykuł sponsorowany?

Icon

Jak często wysyłacie newsletter i co w nim znajdę?

Icon

Czy Nowinki obejmują tylko Belgię?

Icon

Omiń algorytmy.
Czytaj to, co ważne.

Najważniejsze informacje ze świata biznesu, technologii i życia Polonii w Beneluksie. Bez szumu, prosto na Twoją skrzynkę.