Nawet 8% mieszkańców bez dokumentów — ukryty problem Brukseli

@Croix Rouge

‍

Nowe dane wskazują, że liczba osób przebywających w Brukseli bez uregulowanego statusu prawnego może być znacznie wyższa, niż dotąd zakładano. Według analiz Observatoire de la Santé et du Social de Bruxelles, w Regionie Stołecznym Brukseli może żyć ponad 50 tysięcy takich osób — czyli około 4% populacji.

‍

Najwyższe wskaźniki w centrum miasta

‍

Najbardziej widoczne zjawisko jest w gminach centralnych, takich jak Saint-Gilles oraz Brussels-City. Szacuje się, że w tych obszarach nawet jedna na dwanaście osób może nie posiadać legalnego statusu pobytu.

‍

Dane oparte na szacunkach

‍

Dokładne określenie liczby osób bez dokumentów pozostaje trudne z powodu braku pełnych danych administracyjnych. Szacunki opierają się m.in. na analizie aktów urodzeń i zgonów, które obejmują również osoby niezarejestrowane w oficjalnych rejestrach.

‍

Badanie Vrije Universiteit Brussel wskazuje na około 52 tysiące osób bez dokumentów w regionie.

‍

Niewidzialna część społeczeństwa

‍

Osoby te często funkcjonują poza systemem, bez dostępu do wielu praw społecznych i usług publicznych. Ich rzeczywiste warunki życia pozostają w dużej mierze poza zasięgiem oficjalnych badań.

‍

Wskaźniki pośrednie potwierdzają skalę

‍

Dodatkowe dane wzmacniają te szacunki. W 2022 roku około 4% urodzeń zgłoszonych przez matki mieszkające w Brukseli nie znalazło odzwierciedlenia w oficjalnych rejestrach.

‍

Podobne wnioski płyną z danych dotyczących pomocy medycznej. W 2023 roku aż 70% osób korzystających z tzw. pilnej pomocy medycznej w Belgii znajdowało się w Brukseli.

‍

Gdzie koncentracja jest największa?

‍

Najwięcej przypadków odnotowano w kilku gminach:

‍

— Anderlecht
— Schaerbeek
— Molenbeek-Saint-Jean
— Saint-Gilles

‍

To właśnie tam koncentruje się znacząca część populacji pozostającej poza oficjalnym systemem.

‍

Wyzwanie dla polityki miejskiej

‍

Rosnąca liczba osób bez dokumentów stawia przed władzami lokalnymi poważne wyzwania — zarówno w zakresie polityki społecznej, jak i zdrowia publicznego. Problem pozostaje jednak trudny do rozwiązania, ponieważ dotyczy grupy w dużej mierze „niewidzialnej” w statystykach i instytucjach.

‍

‍

‍