„Dzieci tracą kontakt z polskim językiem, seniorzy zostają sami”. Jagoda Długołęcka o wyzwaniach Polonii

© Jagoda Długołęcka

‍

Od trzynastu lat mieszka w Brukseli, a od dwunastu angażuje się w życie polskiej społeczności. Jagoda Długołęcka, absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego, przedsiębiorczyni i organizatorka wydarzeń kulturalnych, opowiada o początkach Klubu Polka, ludziach, dzięki którym mogła realizować swoje pomysły, oraz wyzwaniach stojących przed Polonią.

‍

Szczególnie bliskie są jej dziś dwa pokolenia: dzieci dorastające z dala od ojczyzny i starsi emigranci, którym coraz częściej doskwiera samotność. Marzy o miejscu, w którym polska kultura będzie nie tylko pielęgnowana, ale również przekazywana dalej — i w którym nikt nie zostanie pozostawiony sam sobie.

‍

Z Warszawy do Brukseli. Nowe życie, nowe wyzwania

‍

Jagoda Długołęcka od trzynastu lat mieszka w stolicy Belgii. Jest absolwentką Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie studiowała zarządzanie, ekonomikę przedsiębiorstw, rachunkowość i finanse. Ukończyła również studia podyplomowe z zakresu opieki nad osobami starszymi.

‍

Doświadczenie zawodowe zdobywała w polskich spółkach oraz jako redaktorka warszawskiego Wydawnictwa Trendy. Po przeprowadzce do Brukseli prowadziła także własną działalność gospodarczą, łącząc obowiązki zawodowe z rosnącym zaangażowaniem w życie Polonii.

‍

Od dwunastu lat organizuje wydarzenia promujące polską kulturę, literaturę, muzykę i tradycje. Jej inicjatywy służą spotkaniom polskiej społeczności, prezentowaniu talentów artystycznych i budowaniu więzi między rodakami mieszkającymi poza ojczyzną.

‍

NOWINKI MAGAZINE: Co było dla Ciebie najtrudniejsze po przeprowadzce do Brukseli?

‍

Jagoda Długołęcka: Najtrudniejsze było pozostawienie za sobą świata, w którym czułam się u siebie.

‍

W Warszawie moje życie było bardzo aktywne. Pracowałam, a po pracy spotykałam się z przyjaciółmi, chodziłam do kina, teatru, uczestniczyłam w wydarzeniach kulturalnych i spotkaniach towarzyskich. Kultura była naturalną częścią mojego życia.

‍

Po przeprowadzce do Brukseli wiele się zmieniło. Nie znałam jeszcze dobrze języka francuskiego, więc korzystanie z oferty francuskojęzycznych teatrów czy kin nie było dla mnie łatwe. Brakowało mi również ludzi, z którymi mogłabym dzielić podobne zainteresowania.

‍

Z czasem zrozumiałam, że jeśli brakuje mi takiej przestrzeni, może warto spróbować stworzyć ją tutaj.

‍

Na początku była to przede wszystkim potrzeba osobista. Nie przypuszczałam, że przerodzi się w wieloletnią działalność, dzięki której poznam tylu wspaniałych ludzi i będę mogła organizować wydarzenia dla polskiej społeczności.

‍

Wystawa przy ulicy Vleurgat i narodziny Klubu Polka

‍

NOWINKI MAGAZINE: Jak rozpoczęła się Twoja działalność w środowisku polonijnym?

‍

Jagoda Długołęcka: Zaczęło się od poszukiwania miejsca, w którym mogłabym spotkać ludzi aktywnych w środowisku polonijnym.

‍

Pewnego dnia koleżanka zaprosiła mnie do Domu Polskiego przy ulicy Vleurgat w Brukseli, na wystawę dwóch polskich malarzy działających na emigracji — Henryka Owsianko i Andrzeja Sobczyka.

‍

Wydarzeniu towarzyszyła muzyka, ale przede wszystkim była to okazja do poznania ludzi, których łączyły podobne zainteresowania.

‍

Właśnie tam poznałam Adama Snarskiego, dyrektora Domu Polskiego. To niezwykle życzliwy człowiek, zaangażowany w życie Polonii.

‍

Dzięki jego dużemu wsparciu mogłam założyć Klub Polka. Udostępniał nam pomieszczenia na spotkania i pomagał w organizacji. Jestem mu za to bardzo wdzięczna. Tak rozpoczęła się moja droga, która trwa już dwanaście lat.

‍

„Emigracja pozwoliła mi odkryć w sobie nowe zdolności”

‍

NOWINKI MAGAZINE: Czy emigracja pozwoliła Ci odkryć coś, czego wcześniej o sobie nie wiedziałaś?

‍

Jagoda Długołęcka: Zdecydowanie tak. Myślę, że odkryłam w sobie zdolności, których wcześniej nie miałam okazji sprawdzić.

‍

Organizowanie wydarzeń daje mi ogromną satysfakcję. Czasami inspiracją jest krótki obraz zobaczony w telewizji, reportaż, fragment jakiegoś wydarzenia albo zwykła myśl, która nagle przychodzi mi do głowy.

‍

Ogromną inspiracją są również ludzie, których spotykam.

‍

Wśród Polonii mamy wspaniałych artystów. Są osoby, które pięknie śpiewają, grają, piszą poezję i prozę czy mają talent aktorski. To daje impuls, żeby stworzyć okazję do zaprezentowania ich umiejętności.

‍

NOWINKI MAGAZINE: Czy masz poczucie, że ludzie dostrzegają, ile pracy kryje się za przygotowaniem jednego wydarzenia?

‍

Jagoda Długołęcka: Nie zawsze. Myślę, że wiele osób nie zdaje sobie sprawy, ile czasu i energii wymaga przygotowanie nawet niewielkiego spotkania. Czasami trzeba zainwestować również własne pieniądze.

‍

Widzimy gotowe wydarzenie, artystów i publiczność, ale nie zawsze dostrzegamy całą pracę organizacyjną. Dlatego tak bardzo zależy mi na większym zaangażowaniu innych osób.

‍

Nie chodzi wyłącznie o pomoc przy konkretnym wydarzeniu. Chodzi o poczucie, że robimy coś wspólnie, że polska kultura za granicą jest ważna dla nas wszystkich.

‍

„Za każdym wydarzeniem stoi jakaś idea”

‍

NOWINKI MAGAZINE: Nie chciałabyś więc, aby Twoją działalność sprowadzano wyłącznie do organizowania polonijnych imprez?

‍

Jagoda Długołęcka: Zdecydowanie nie. Za każdym wydarzeniem stoi jakaś idea.

‍

Chcę łączyć ludzi, tworzyć przestrzeń do spotkań, dawać artystom możliwość zaprezentowania talentu i przypominać, że polskość może być ważną częścią naszego życia również poza granicami kraju.

Bardzo chciałabym, żebyśmy potrafili patrzeć na polską kulturę nie jak na czyjąś prywatną inicjatywę, ale jak na wspólne dobro, o które wszyscy powinniśmy się troszczyć.

‍

Czy Polonia potrafi działać razem?

‍

NOWINKI MAGAZINE: Od lat obserwujesz polskie środowisko w Belgii. Czy Twoim zdaniem Polonia jest podzielona?

‍

Jagoda Długołęcka: Myślę, że w dużej mierze jest podzielona na różne środowiska. Istnieją grupy, które mają własne inicjatywy, własnych odbiorców i swoje sposoby działania.

Nie zawsze udaje nam się współpracować tak często, jak moglibyśmy.

‍

NOWINKI MAGAZINE: A co najbardziej zachwyciło Cię w relacjach między Polakami na emigracji? Czy były również rozczarowania?

‍

Jagoda Długołęcka: Przede wszystkim wiarę w ludzi dają mi ci, którzy potrafią pomagać bezinteresownie.

‍

Przez te lata spotkałam osoby, które poświęcały swój czas, dzieliły się swoimi umiejętnościami, wspierały moje pomysły i angażowały się w różne przedsięwzięcia, nie oczekując niczego w zamian.

To dla mnie bardzo cenne, bo pokazuje, że wciąż jest w nas potrzeba robienia czegoś dla innych.

‍

Jeśli chodzi o rozczarowania, nie powiedziałabym, że coś szczególnie mnie rozczarowało.

‍

Z biegiem lat nauczyłam się patrzeć na ludzi z większym zrozumieniem. Każdy ma swoją historię, potrzeby i priorytety.

‍

Wielu Polaków przyjechało do Belgii przede wszystkim po to, żeby poprawić swoją sytuację życiową. Często są bardzo zajęci, a wolny czas chcą po prostu spędzić z rodziną i odpocząć po całym tygodniu pracy.

Nie każdy ma ochotę uczestniczyć w wydarzeniach społecznych czy kulturalnych.

‍

To, że ktoś nie angażuje się w działalność polonijną, nie oznacza, że jest mniej wartościowym człowiekiem czy że brakuje mu wrażliwości na innych.

‍

Przez te lata zrozumiałam, że nie można oczekiwać od wszystkich takiego samego zaangażowania, ponieważ każdy inaczej układa swoje życie i inaczej rozumie to, co daje mu szczęście.

‍

Ja odnalazłam swoją radość w tworzeniu wydarzeń, spotykaniu ludzi i budowaniu przestrzeni dla polskiej kultury. Nie oczekuję, że każdy będzie podzielał tę pasję.

‍

Cieszę się natomiast, kiedy spotykam osoby, które chcą współtworzyć takie przedsięwzięcia i robią to z potrzeby serca.

‍

Wolę dostrzegać ludzi, którzy chcą coś zrobić, i doceniać nawet niewielkie gesty życzliwości.

‍

Dzieci na emigracji. Jak ocalić język i więź z Polską?

‍

NOWINKI MAGAZINE: Szczególnie dużo mówisz o dzieciach i młodzieży. Dlaczego właśnie na nich tak bardzo Ci zależy?

‍

Jagoda Długołęcka: Bo chciałabym, żeby dzieci dorastające poza Polską znały język polski, rozumiały nasze tradycje i czuły więź z polską kulturą.

To nie jest łatwe.

‍

Dzieci żyją w innym środowisku, chodzą do miejscowych szkół, posługują się na co dzień innym językiem. Polska kultura nie zawsze jest dla nich czymś naturalnym.

Dlatego tak ważne jest, żeby miały z nią kontakt również poza domem.

‍

Próbuję docierać do najmłodszych poprzez różne wydarzenia. Jednym z takich przedsięwzięć było spotkanie artystyczne skierowane do dzieci.

‍

Cieszę się, że udało się zgromadzić młodą publiczność i że to wydarzenie mogło pozostać w jej pamięci.

‍

Chciałabym przy tej okazji wspomnieć Jolę Miklaszewską, która od wielu lat poprzez swoje bajki propaguje polski język i kulturę. To bardzo wartościowa działalność, szczególnie z myślą o najmłodszych.

‍

NOWINKI MAGAZINE: Czy masz już konkretny pomysł, jak docierać do większej liczby dzieci?

‍

Jagoda Długołęcka: Jeszcze szukam odpowiedniej formy. Bardzo zależy mi na współpracy ze szkołami, rodzicami i środowiskami, które mają wpływ na wychowanie młodego pokolenia.

‍

Chciałabym także dotrzeć do polskich dzieci przebywających w placówkach opiekuńczych, szczególnie tych, które straciły codzienny kontakt z polskim środowiskiem.

‍

To dzieci, dla których możliwość kontaktu z polskim językiem i kulturą może być szczególnie ważna. Nie chciałabym, żeby z upływem czasu traciły więź ze swoimi korzeniami.

‍

Na razie szukam możliwości działania i odpowiednich form współpracy.

‍

Samotni seniorzy. Ci, do których nie docierają zaproszenia

‍

NOWINKI MAGAZINE: A co z osobami starszymi? Czy masz poczucie, że część Polaków mieszkających w Belgii pozostaje poza życiem polonijnym?

‍

Jagoda Długołęcka: Z pewnością są takie osoby.

‍

Większość informacji o moich wydarzeniach publikuję na Facebooku, a przecież nie wszyscy z niego korzystają. Dotyczy to zwłaszcza części starszego pokolenia, które nie zawsze ma dostęp do informacji publikowanych w internecie. Szczególnie myślę o osobach starszych i samotnych.

‍

Są ludzie, którzy nie mają już do kogo wracać w Polsce, ponieważ ich bliscy odeszli albo ich dawne życie przestało istnieć. Niektórzy nie mają też rodziny w Belgii.

‍

Dochodzą do tego trudności językowe, problemy administracyjne, a nawet zwykła wizyta u lekarza, która dla osoby nieznającej dobrze języka może być ogromnym wyzwaniem.

‍

Kultura jest bardzo ważna, ale równie ważne jest to, żeby człowiek nie czuł się samotny i pozostawiony sam sobie. Czasami wystarczy miejsce, do którego można przyjść, i ktoś, kto po prostu wysłucha.

‍

NOWINKI MAGAZINE: Ukończyłaś również studia podyplomowe z zakresu opieki nad osobami starszymi. Czy chciałabyś wykorzystać tę wiedzę w przyszłych działaniach? Myślę o domach opieki, w których przebywają Polacy.

‍

Jagoda Długołęcka: Może udałoby się organizować tam od czasu do czasu spotkania, odwiedziny czy wydarzenia kulturalne? Na razie są to pomysły. Muszę sprawdzić, jakie istnieją możliwości.

Chciałabym zainteresować tym tematem polskie instytucje i osoby, które mogłyby pomóc.

‍

Ważne jest dla mnie, żeby osoby starsze nie czuły się zapomniane.

‍

Ludzie, którzy dołożyli swoją cegiełkę

‍

NOWINKI MAGAZINE: Kto stoi za Twoimi wydarzeniami? Czy masz wokół siebie ludzi, którzy Cię wspierają?

‍

Jagoda Długołęcka: Przez te dwanaście lat spotkałam wiele wspaniałych osób, które wspierały moją działalność.

‍

Są wśród nich artyści, przyjaciele, koleżanki, koledzy i ludzie, którzy na co dzień nie zajmują się kulturą, ale kiedy trzeba, potrafią pomóc.

Każdy wnosi coś innego.

‍

Jedni dzielą się talentem, inni poświęcają czas, pomagają organizacyjnie czy podpowiadają rozwiązania. Za każdym wydarzeniem stoi znacznie więcej ludzi.

Wiem, że bez życzliwości i zaangażowania wielu osób nie udałoby mi się zrealizować tylu pomysłów.

‍

Jestem im za to wdzięczna.

‍

NOWINKI MAGAZINE: Czy są osoby, które chciałabyś szczególnie wymienić?

‍

Jagoda Długołęcka: To dla mnie trudne, ponieważ przez te wszystkie lata przewinęło się bardzo dużo wspaniałych ludzi, którzy dołożyli swoją cegiełkę.

‍

Chciałabym wspomnieć między innymi Beatę Porucznik, Jolantę Marię Miklaszewską, Małgosię Turowską, Artura Kaczyńskiego, Lucynę Angermann, Franciszka Koca, Monikę Mulewską, Magdę Saciuk i Marię Bogdzio.

‍

Ale to oczywiście tylko część osób, którym jestem wdzięczna. Nie zawsze da się wymienić wszystkich z imienia i nazwiska. Chciałabym jednak, żeby wiedzieli, że ich obecność i pomoc mają dla mnie ogromne znaczenie.

‍

Polki we Włoszech. Biznes jako szansa na niezależność

‍

NOWINKI MAGAZINE: Zostałaś również zaproszona do poprowadzenia panelu biznesowego podczas kongresu we Włoszech. Czego dotyczyło to spotkanie?

‍

Jagoda Długołęcka: Od lat wspieram mieszkajce na południu Włoch Polki w propagowaniu języka polskiego. W tym roku zostałam poproszona o prowadzenie panelu biznesowego podczas Kongresu Języka Ojczystego w Kalabrii, odbywającego się pod hasłem „Kobieta, Matka, Emigrantka”.

‍

Panelistkami były kobiety mieszkające we Włoszech i prowadzące własny biznes.

‍

Spotkanie miało na celu zachęcenie Polek na emigracji do zakładania własnych działalności oraz wspieranie ich inicjatyw.

‍

Chodziło o pokazanie doświadczeń kobiet, które prowadzą firmy poza Polską, i zachęcenie innych do podejmowania podobnych wyzwań.

‍

Wzajemne wsparcie jest bardzo ważne, również w działalności zawodowej.

‍

„Marzę o miejscu, które będzie służyło ludziom”

‍

NOWINKI MAGAZINE: Wspominasz o dzieciach, osobach starszych, artystach i potrzebie większej integracji. Czy wszystkie te plany łączy jedno większe marzenie?

‍

Jagoda Długołęcka: Tak. Moim wielkim marzeniem jest stworzenie polskiego centrum kultury w Brukseli, ale takiego, które byłoby czymś więcej niż tylko miejscem organizacji wydarzeń.

Chciałabym, żeby był to prawdziwy polski dom.

‍

Przestrzeń, do której można przyjść nie tylko na koncert, wystawę czy spotkanie, lecz także po to, żeby porozmawiać, poznać nowych ludzi, napić się kawy i poczuć, że nie jest się samemu.

Chciałabym, żeby było to miejsce spotkań różnych pokoleń.

‍

Takie, w którym dzieci mogłyby poznawać polski język i kulturę, artyści prezentować swoje talenty, a osoby starsze znajdować towarzystwo i wsparcie.

‍

Szczególnie zależy mi na osobach samotnych i tych, które z różnych powodów mają trudności z odnalezieniem się w belgijskiej rzeczywistości.

‍

Chciałabym, aby mogły tam znaleźć informacje i wskazówki, gdzie szukać pomocy w sprawach administracyjnych czy zdrowotnych.

Wiem, że takie przedsięwzięcie wymaga lokalu, finansowania i współpracy z odpowiednimi instytucjami.

‍

Nie jest to coś, co można stworzyć samodzielnie w krótkim czasie.

‍

Ale wierzę, że warto o tym mówić i szukać ludzi, którzy zechcą włączyć się w realizację tego pomysłu.

‍

NOWINKI MAGAZINE: Co chciałabyś, żeby po latach pozostało po Twojej działalności?

‍

Jagoda Długołęcka: Chciałabym, żeby pozostało coś trwałego.

‍

Miejsce, które będzie służyło ludziom, niezależnie od tego, kto akurat organizuje wydarzenia. Wierzę, że kulturę można i warto łączyć z troską o drugiego człowieka.

‍

NOWINKI MAGAZINE: A czego najbardziej życzyłabyś sobie dziś od polskiej społeczności?

‍

Jagoda Długołęcka: Przede wszystkim większej współpracy i zrozumienia.

‍

Chciałabym, żeby więcej osób dostrzegało wartość inicjatyw polonijnych i chciało się w nie angażować. Żebyśmy nie traktowali kultury jako sprawy jednej osoby czy jednego organizatora.

To przecież część naszej tożsamości, coś, co możemy przekazać kolejnym pokoleniom.

‍

Marzę o tym, żeby dzieci i młodzież dorastające poza Polską znały polski język, rozumiały nasze tradycje i czuły, że również do nich należą.

‍

Jeżeli uda mi się zachęcić do tego choć część osób, będę szczęśliwa.

‍

Dziękujemy za rozmowę.

Dla NOWINKI MAGAZINE z Jagodą Długołęcką rozmawiała: Agnieszka Korzeniewska

‍

‍

‍

Ciekawostki

FAQ

Czy dostęp do portalu jest darmowy?

Icon

Jak mogę zgłosić temat lub wydarzenie?

Icon

Czy mogę opublikować artykuł o moich usługach?

Icon

Artykuł redakcyjny, a artykuł sponsorowany?

Icon

Jak często wysyłacie newsletter i co w nim znajdę?

Icon

Czy Nowinki obejmują tylko Belgię?

Icon

Omiń algorytmy.
Czytaj to, co ważne.

Najważniejsze informacje ze świata biznesu, technologii i życia Polonii w Beneluksie. Bez szumu, prosto na Twoją skrzynkę.