Europa bez fabryk dronów? Eksperci ostrzegają przed militarną porażką

‍

Na łamach „Financial Times” z 15 lutego 2026 r. Eric Schmidt – były szef Google i przewodniczący amerykańskiego think tanku Special Competitive Studies Project – przedstawił wizję, która dla Europy brzmi jak ostrzeżenie. W tekście „Ukraine’s no man’s land is the future of war” argumentuje, że pole walki zmieniło się fundamentalnie, a Ukraina stała się laboratorium nowej epoki militarnej.

‍

Jego teza jest jednoznaczna: zwycięstwo w przyszłych konfliktach nie będzie zależeć od heroizmu żołnierzy, lecz od zdolności przemysłowych i przewagi technologicznej.

‍

Algorytmiczna bariera zamiast frontu

‍

Klasyczna „ziemia niczyja” przestała być pasem błota między okopami. Dziś to przestrzeń nasycona czujnikami, dronami i systemami autonomicznymi. Tanie bezzałogowce, stały nadzór ISR, amunicja krążąca, zagłuszanie sygnałów i degradacja nawigacji sprawiają, że każdy ruch może zostać wykryty i zneutralizowany.

‍

Ludzie są stopniowo wycofywani z bezpośredniej linii ognia, zastępowani przez zdalnie sterowane roje maszyn, które coraz częściej działają półautonomicznie. W takim modelu wygrywa nie ten, kto ma najlepszych żołnierzy, lecz ten, kto dysponuje najlepszym oprogramowaniem, integracją sensorów z systemami rażenia oraz – przede wszystkim – zdolnością do masowej produkcji.

‍

Europa i ryzyko strategicznego upokorzenia

‍

Autor ostrzega, że w razie poważnego konfliktu na granicach Unii Europejskiej państwa członkowskie mogą stanąć wobec brutalnej rzeczywistości: niewystarczających zapasów, przestarzałych systemów i ograniczonej skali produkcji.

‍

Nie wygrywa się wojny rojów przy użyciu symbolicznych magazynów sprzętu. Obrona powietrzna projektowana w realiach lat 80. nie odpowiada wyzwaniom ery dronów i sztucznej inteligencji. Nowoczesny konflikt wymaga milionów bezzałogowców, amunicji i części zamiennych produkowanych w krótkich cyklach.

‍

Problem przemysłu i oprogramowania

‍

Europa – według tej diagnozy – nie cierpi wyłącznie na niedobór sprzętu wojskowego. Jej słabość tkwi w zapleczu przemysłowym i cyfrowym. Krytyczne komponenty, dostęp do taniej energii, szybkie testowanie i certyfikacja, zdolność do ciągłej iteracji oprogramowania – to elementy, które decydują dziś o sile militarnej.

‍

Obrona kontynentu będzie zależeć od fabryk, centrów danych, pasm częstotliwości, inżynierów oraz sprawnego procesu decyzyjnego. Model „produkcji jak Tesla” ma zastąpić biurokratyczne cykle przetargowe i wieloletnie procedury.

‍

Wojna jako gospodarka wyniszczenia

‍

Doświadczenia Ukrainy pokazują, że współczesny konflikt to ekonomia wyniszczenia. Przewagę zdobywa ten, kto potrafi produkować szybciej, modyfikować systemy co tydzień, zastępować straty każdego dnia i ulepszać technologie każdej nocy.

‍

Nowoczesna wojna to łańcuchy dostaw, mikroelektronika, baterie, radiofrekwencje, czujniki, mikrokontrolery i kod. Broń staje się „inteligentnym materiałem eksploatacyjnym”, zużywanym masowo.

‍

Czas decyzji

‍

Autor sugeruje, że jeśli Europa nie uprzemysłowi tej nowej rzeczywistości – inwestując w drony, systemy antydronowe, wojnę elektroniczną i produkcję masową – może stać się nie podmiotem, lecz polem przyszłych konfliktów.

‍

W jego wizji granica przyszłości to niewidzialna, zautomatyzowana bariera zbudowana z czujników, algorytmów i autonomicznych systemów uderzeniowych. Pytanie nie brzmi, czy ta transformacja nastąpi, lecz czy Europa zdąży się do niej przygotować.

‍